Wonen in Westermeer

Iedere dag genieten Christa de Bos (46) en Ruud Nagel (46) van de ruimte en het licht in hun woning Westermeer in Joure. Twaalf jaar geleden kwam het gezin vanuit Utrecht hier wonen. Ze vertoeven graag in de voorkamer met de witte luiken, maar ook in de tuin met de monumentale rode beuk, de moestuin en de vuurplaats.

Wie langs de Geert Knolweg 37 in Joure wandelt, wil het liefst stilstaan bij huize Westermeer. Op het erf hangt een serene tijdloze sfeer, onder andere door de oude rode beuk en het smeedijzeren hek. En menigeen stopt ook daadwerkelijk om even te kijken, vertelt Christa even later. “Helemaal in het voorjaar. Dan barst de tuin van de paarse en witte krokussen. Een prachtig gezicht natuurlijk. Mensen kennen het huis daar ook van.”

Binnen vallen de hoogte en licht vooral op. Het maakt de voorkamer – waar Christa en haar man Ruud vaak zijn te vinden – aangenaam. Het licht wordt nog versterkt door de luiken, die in oude luister zijn hersteld en wit geverfd. Christa: “Ze waren helemaal weggetimmerd. De vorige bewoners vonden het blijkbaar niet mooi. Maar ze zijn erg functioneel tegen de zon, en het staat ook nog eens prachtig.”

Herinneringen door hergebruik

De sfeer in huis is opgeruimd. Ook dat is niet vreemd, want Christa is professional organizer. “Overzicht om je heen geeft rust in je hoofd. Maar ik ben niet van het minimalisme, we houden zeker ook wel van spullen.” Die spullen zijn naast functionele spullen veel herinneringen (zoals een klok die op de kop werd getikt in Rusland) of hergebruikte delen van huis en tuin. Zo maakte Ruud de houten tafel van luikdelen uit de andere voorkamer die niet teruggeplaatst konden worden. “Ik heb ooit tijdens mijn studietijd bij een bouwbedrijf gewerkt, dus dat kwam goed van pas.” De twee salontafels in diezelfde voorkamer zijn gezaagde stukken stam van de esdoorn die naast het huis stond. Christa: “Op een gegeven moment was de boom er heel slecht aan toe en hebben we hem om laten zagen. De bel ging voortdurend: mogen wij een stuk meenemen? Heel wat Jousters hebben dus ook zo’n tafel. Dat vind ik een mooi idee.”

Meteen een goed gevoel
Het jonge gezin woonde tot 2006 in Utrecht, maar wilde de drukke stad uit. “Het was óf naar Friesland, waar ik vandaan kom óf naar Brabant, waar Ruud opgroeide”, vertelt Christa. “Toen we hier een keer langs reden dachten we meteen: wat een mooi huis! We zagen wat op tegen de hoeveelheid werk die de restauratie met zich meebrengt, maar gingen toch kijken met de makelaar. Meteen hadden we er een goed gevoel bij. We zagen onszelf hier wel wonen.”

In die periode zag de negentiende-eeuwse woning er heel anders uit, zoals te zien is in de makelaarsfolder uit 2006. “Netjes, maar gedateerd”, zo typeert Christa. “Boven waren er veel kleine kamertjes en beneden waren veel originele elementen achter hardboard verdwenen. Dus sloopte Ruud alles weg. Daarna hebben we cv en isolatie laten aanleggen en zelf heel veel geschilderd. De eerste winter was nog best afzien, een verbouwing kost nu eenmaal veel meer tijd dan je denkt. En intussen kwam de wind door alle kieren naar binnen. Boven lagen steeds stapels takken die de kraaien door de vier schoorstenen naar binnen gooiden.”

Geschiedenis

Dat het gezin van het huis houdt, is te zien aan de zorgvuldige verbouwing en hergebruik van materialen, maar ook aan de interesse voor de geschiedenis. Christa en Ruud weten over alle tien vorige eigenaars wel iets te vertellen. Zo woonden de Jouster kruideniers Van der Meulen er vanaf de jaren zeventig tot 2005. En in de jaren dertig tot zestig van de vorige eeuw was de familie Pronk eigenaar van het huis. Zij lieten vermoedelijk Westermeer op de gevel schilderen, dat verwijst naar het dorp dat hier was en door Joure werd opgeslokt in 1954. “Joure was eerst kleiner dan Westermeer. Hier verderop staat nog de oude kerktoren van het dorp”, weet Ruud.
Hoe oud het huis precies is, weten Ruud en Christa niet, want bouwtekeningen zijn niet meer in het gemeentelijk archief te vinden. Maar tijdens de verbouwing vonden ze tussen de ramen en kozijnen opgerolde kranten met het jaartal 1882. Christa toont een kopie van een vergeelde, bijna uit elkaar vallende pagina. “We denken dat het huis ongeveer in 1880 is gebouwd. De opdrachtgever is huisarts Driessen, die getrouwd was met Aurelia Vegelin van Claerbergen, een bekende familie in Joure die op Heremastate woonde. Tot 1897 woonden Driessen en zijn vrouw hier. Waarschijnlijk vonden ze het te klein, want ze lieten daarna een enorme villa bouwen, Jamja, die nu is afgebroken.”

Ruimte en tuin

De ruimte is voor het gezin – dat naast de ouders uit Bauke (15), Silke (12) en hond Laika bestaat – een groot pluspunt. Ruud geeft een voorbeeld: “Als de kinderen vrienden over de vloer hebben, zitten zij hier en wij in de andere voorkamer. Laatst waren er geloof ik wel veertien man. Dat kan allemaal gewoon.” Christa fantaseert wel eens over een tiny house, want “een groot huis geeft ook zorgen en onderhoud. Maar aan de andere kant is de ruimte ontzettend prettig. Ik hoor van veel mensen uit Joure vaak: O, wonen jullie daar! Ik heb daar vroeger wel gespeeld.”
Ook Bauke en Silke zijn dol op het huis. Ze hebben hun ouders meerdere keren laten weten nooit te willen verhuizen. En Bauke gaf eens een spreekbeurt over het huis, die begon met: dit is huize Westermeer, een van de mooiste woningen van Joure. En gelijk heeft hij. Vanuit zijn kamer heeft hij zicht op de rode beuk, die vermoedelijk net zo oud is als het huis zelf. Naast de beuk staan nog enkele andere flinke bomen, waarin – zo weten ze van de buurman – vaak boomklevers en winterkoninkjes zitten. De beuk staat op de lijst van monumentale bomen. Het huis is dat zelf niet. “Wel wordt het mogelijk een gemeentelijk monument, de gemeente De Fryske Marren is daarmee bezig.”
Het gezin is veel in de idyllische tuin te vinden. Zodra het weer het toelaat, verzamelt iedereen zich aan het einde van de dag bij de vuurplaats, gemaakt van op vakantieadressen verzamelde keien. Ernaast is een grote moestuin waar Christa veel soorten groente verbouwt. Silke kijkt er vanuit haar slaapkamer op uit. Christa: “Ze kan ’s morgens als ze wakker is zien of de aardbeien al rijp zijn.”

Friesland Post.
Foto: Cor Pot